เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย ์"
ศิลปินแห่งชาติ และกวีซีไรต์
ขึ้นเวทีพันธมิตรฯ ในทำเนียบ;วันที่ 22 พย51
ร่วมบรรเลงเพลงขลุ่ยพร้อมขับขาน ว่า
สถานการณ์วันนี้ เเปลกประหลาดมากมาก
มีบ้านหลังหนึ่ง มีขโมย กำลังเลาะ รู รอบบ้าน

ขโมยบางคน เข้ามาในบ้านของเราเเล้ว

หมาเห่า หมาบ้านเราเห่า
เจ้าของบ้าน กลับมารำคาญเสียงเห่า
เจ้าของบ้านกลับมาด่าหมา
เเทนที่...จะด่าขโมย

จนกระทั่ง หมาโดนตี ..โดนเตะ
เจ้าของบ้านกลับมาเกลียดหมา
มองไม่เห็น ..ขโมย

มัน เกิดอะไรขึ้น ในสถานการณ์อย่างนี้
ขโมยนั้น มันคุกคามบ้านเรา ตั้งเเต่มีหัวโขมยอยู่นอกบ้าน
มีเเก๊งขโมยอยู่ในบ้าน ยังมีนักตีชิง วิ่งราวทางการเมือง เเละยังมี นัก ย่องเบาทางเมืองอีก

เรา เป็นเจ้าของบ้านหรือเปล่า
ทำไม มาเกลียดหมา
หมา มันอาจจะขี้เรื้อน เยี่ยวรด รุ่มร่ามไปบ้าง
เเต่..หมา..มันเห่าขโมย
เเละหมาพวกนี้ มันจะตาย หรือมันจะอยู่ ก็ไม่รู้
ถึงเเม้ มันได้ปลอกคอ
มันก็ไม่ได้หวังอยากจะได้ เพราะ มันก็ยังคงเป็นหมา


ชัยชนะไม่ได้ชี้ขาดในสนามรบ
ชัยชนะชี้ขาดด้วยความเป็นธรรมและความถูกต้อง

ผมเขียนหนังสือ เล่นดนตรี ตั้งแต่ 14 ตุลา
มาจนถึงวันนี้ ผมไม่เคยเลือกข้างผิดเลยครับ

ไม่มีการตื่นตัวทางการเมืองครั้งไหนจะยิ่งใหญ่เท่าครั้งนี้

มันเป็นปรากฏการณ์การต่อสู้ระหว่าง 2 กลุ่ม คือ
1.ผู้ตื่นตัวทางการเมือง
2.ผู้หลับใหลทางการเมือง

มีคำถามง่ายๆ ว่า เราสู้นี้เพื่อใคร
สู้เพื่อพวกแกนนำพันธมิตรฯ หรือ
เปล่าเลย
ถ้าสู้เพื่อพวกแกนนำพันธมิตรฯ
ผมไม่สู้ครับ
เราสู้เพื่อใคร ถามตัวเองให้ดี นั่นแหละคือชัยชนะ

ขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งเขาสู้เพื่อใคร
เขาสู้เพื่อคนคนเดียว ใช่ไหมครับ

ขณะที่เราสู้เพื่อคนเป็นแสนเป็นล้าน คนของประเทศนี้
ชัยชนะอยู่ตรงนี้ เราไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง
เหมือนที่บอกว่า เราเป็นหมาเห่าขโมย
เราไม่ได้สู้เพื่อปลอกคอหมา ใช่ไหมครับ

เรื่องราวนี้จบไปแล้ว เราก็ยังเป็นหมา
ที่คอยจะเฝ้ายาม คอยจะเห่าขโมยอยู่นั่นแหละ

ตอบ ตอบทุกคน ส่งต่อ

ชอบอะ เขียนได้ อ่านแล้ว รู้สึกดีมากอ้ะ
:)